Het zat er aan te komen. Artur Blasco, die meerdere generaties lang de ‘Trobada amb Els Acordionistes Del Pirineu’ heeft georganiseerd, heeft de regie over gedragen aan Cati Plana.
Artur is inmiddels al de 92-jarige leeftijd gepasseerd, dus een overdracht was wel te verwachten. Cata Plana is volgens mij een prima opvolgster, want zij is met de trekharmonica groot geworden en was al vanaf haar 11de een trouwe speelster op de ‘Trobada’ en woont al jaren in een van de fraaie optrekjes in dit schilderachtige, compacte dorpje met uitzicht op de bergreuzen van de Pyreneeën.
Dit jaar heeft Cati Plana de regie van de Trobada ter hand genomen. Veel is nog niet veranderd. Het programma is vrijwel elk jaar standaard met optredens in Seu d’Urgel, Arsèguel en één stadje elders in Noord-Catalonië.
(Google-vertaald in het Nederlands):
Nieuwsflits op de Catalaanse TV-zender TV3.Er lag al heel lang een plan om meer over deze overdracht te publiceren en ook aandacht te besteden aan een interview met Artur Blasco uit een Catalaanse persiodiek uit 2022. En dat kwam er maar niet van. Maar nu is dan toch van gekomen.
Dankzij Google heb ik beide artikelen naar Nederlands kunnen omzetten, wat niet makkelijk is, want aan sommige alinea’s was geen touw vast te knopen. Het interview is dan ook stevig bijgeschaafd en veel heb ik ook weg moeten laten. Toch zijn er passages die mij aan hebben gesproken. Sommige citaten van Artur ken ik terug van wat ik bij mijn interview met Deborah van de Leijgraaf voor het Diatonisch Nieuwsblad ook tegen kwam en wat ik mijn nieuwe leerlingen en nieuwsgierigen ook altijd duidelijk maak: de trekharmonica is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk instrument met toch veel mogelijkheden:
Ik wilde dat het instrument weer in gebruik werd genomen, omdat de diatonische en chromatische accordeon, ondanks de gelijke naam, niets met elkaar te maken hebben. Diatonische accordeons zijn beschikbaar voor mensen die, zonder kennis van muziektheorie, melodieën en dansen kunnen spelen. De chromatische accordeon daarentegen heeft meer mechanieken en er bestaat een risico dat een amateur, als hij het instrument niet grondig bestudeert, het niet goed kan bespelen. Veel mensen stapten een tijdje over van diatonische naar chromatische accordeons omdat ze dachten dat die moderner waren, maar ze moesten toegeven. Ze haalden niet het maximale uit een accordeon met 120 bassen. Ze speelden er maar met acht. Jongeren ontdekten dat ze met de diatonische accordeon dansen konden uitdrukken en in hun geheugen konden opslaan. Nu zijn er mensen van hoog niveau. Iedereen weet dat je, als je je echt aan de chromatische accordeon wilt wijden, je moet inschrijven bij een conservatorium en jarenlang arpeggio's, toonladders en instrumenten moet leren. De diatonische accordeon is populairder.
Zo. daar kun je het dus even mee doen als harmonicaspeler. Knoop het in je oren!
Het verklaart ook waarom de harmonica ooit zo populair was: juist in landelijke, afgelegen gebieden:
Iedereen die er een beetje verstand van heeft, zal de aantrekkingskracht van de trekharmonica moeten beamen. Het is veel meer dan een instrument. Het was een revolutionair element over de hele wereld. Het heeft samenlevingen op zijn kop gezet: op het platteland. Vóórdat de harmonica intrede deed dansten de mensen niet. Partnerdansen bestond niet. Er waren een paar keer per jaar groepsdansen. [...] In deze kleine dorpjes, die zo talrijk waren met vijftien of twintig inwoners, verscholen in de bergen, konden ze in het weekend geen muziek hebben om op te dansen: er waren weinig orkesten. Alleen in de dorpen in de regio, en die speelden maar één keer per jaar.
Met de accordeon, wauw! De linkerhand speelt bas en akkoorden, de rechterhand speelt melodieën én akkoorden. Een orkest in de
handen van één man! Dankzij de accordeon grepen de buren elkaar elke zondag bij de taille. Het veranderde de relaties. Overal ter wereld. Het ging heel snel. Dit alles aan het einde van de 19e eeuw. Het veranderde de manier waarop we feestvieren.
Hier het artikel over de opvolging bij de Trobada en het interview met Artur Blasco:
8 mei 2026
Artur Blasco draagt het stokje van ‘Trobada’ over aan Cati Plana. Cati Plana - onderzoeker en docent zegt dankbaar en enthousiast
te zijn om het de regie van het muzikale evenement over te mogen nemen en zal waken over de erfenis van haar voorganger die vijftig jaar aan het roer van het festival heeft gestaan.
4 september 2022
Artur Blasco (Barcelona, 1933) verwelkomt ons in zijn huis, Cal Miró, in Arsèguel (Alt Urgell), niet zonder ons eerst het Accordeonmuseum te laten zien dat hij zelf heeft opgericht. Hij leeft tussen stenen muren, instrumenten opgestapeld in elke kamer, partituren, tientallen cassettes en af en toe een Voll-Damm biertje uit Barcelona om zijn dorst te lessen terwijl hij luistert naar Johann Sebastian Bach. Op het punt om 89 te worden, legt hij energiek zijn onvermoeibare werk uit, waarbij hij de diatonische accordeon, de liederen en populaire muziek uit de Pyreneeën herontdekte.