‘Een boeree??’, reageerde ik.
“Kun je niet een leuk stukje schrijven voor het boekje van Trek er es Uut?” mailde Mark Söhngen me begin mei. “We hebben nog wat bijdrages nodig van deelnemers, herinneringen, leuke vooral, je eerste trekharmonica, waar je nu zit muzikaal gezien en hoe ’t zover heeft kunnen komen….”
Ja, hoe 't zover heeft kunnen komen? Mijn eerste trekzak stamt uit de winkel van Bill Coolen, eind jaren tachtig. Hij lag daar al een tijdje naar me te lonken in de etalage totdat ik op een dag het lef had om naar binnen te stappen om informatie te vragen. Een oud mannetje werd van zolder getrommeld, die zette het ding op zijn knie, de duim in het leertje en daar ging ie...
Geweldig! Overrompeld door zoveel moois verliet ik na een half uurtje de zaak met mijn nieuwe aanwinst in een mooie gemarmerde kartonnen doos! Het was een Oost-Duits gevalletje met het uiterlijk van een Goudbrand, alleen bij de mijne liet de verf los. Een dikke, stugge kartonnen balg! Knoppen die je zo diep in kon drukken dat, als je niet oplette, zo'n knop gewoon achter het hout verdween!
Na een tijdje werd het me duidelijk: het ging mij niet lukken om, net als die meneer uit de winkel, zo nonchalant met het kastje op de knie te spelen, Ik zette er dus eigenhandig met sluitspelden en punaises een geborduurde band aan, die helaas steeds losliet. Geen verstand van muziek, nooit noten leren lezen, geen benul van driekwarts of vierkwarts maten, een kastje dat rammelde aan alle kanten... Eigenlijk was het een wonder dat ik het ding zo leuk vond.
Ik besloot speurwerk te gaan verrichten, er moesten toch meer mensen zijn met een trekharmonica! En dat bracht mij op het spoor van Mark Söhngen die na een heel aardig telefoongesprekje me beloofde wat informatie toe te sturen! Per post ontving ik twee nummers van het Diatonisch Nieuwsblad, eentje uit februari 1989 en eentje uit maart 1986 met daarin de opwekkende Limerick;
’n Harmonikavrouw danst te Eiten
per dag op acht voet hoge stelten
non stop wel tien uur
en speelt dan zo vol vuur
dat de basknoppen daarvan gaan smelten.
Harry & Monika
Was dat al heel opwekkend, nog leuker was net, dat er een briefje bij zat met de naam en het telefoonnummer van Frans van der Aa, een harmonicabouwer, Uit Eindhoven notabene! Mark schreef: 'Misschien weet hij wel iemand die je kan lesgeven'.
Lia Verheijen nu, met een van haar huidige instrumenten: de Serenellini Gold.
Frans was meteen heel aardig toen ik hem belde. Ik was van harte welkom om eens langs te komen met mijn trekzak, en les geven, nou dat deed hij zelf ook! Dus ik op mijn fiets, trekzak in een gewone tas, er naar toe. Na wat heen en weer kletsen begon de les. 'Ga maar tegenover me zitten, dan kan je het beter zien', begon Frans. Frans speelde een walsje om er een beetje in te komen en toen begon de les. 'Speel maar na' zei Frans.
'Ik heb geen idee watje doet' reageerde ik, 'Nog een keer dan' zei Frans 'en goed kijken'. Ik keek goed, maar ik had echt geen idee wat ie deed. 'Pakken we een ander nummer' zei Frans, "iets eenvoudigers: een 'bourree', 'Een boeree??' reageerde ik, "Ja een bourree, kijk maar!' Volledig gefrustreerd probeerde ik het na te doen, maar het ging voor geen meter. 'Toch is dit echt niet moeilijk', zei Frans, 'Weetje wat moeilijk is? Dit!', waarop Frans een of ander nummer begon te spelen dat erg op een tango leek. 'Mooi' zei ik, waarop Frans, aangemoedigd, nog meer mooie nummers speelde.
'Jij kan wel echt heel goed spelen zeg!' zei ik, toen ik de les afrekende en een nieuwe afspraak maakte. 'Dat kastje van jou, dat is ook helemaal niks' sprak Frans mij bemoedigend toe. 'Als je de volgende keer komt, dan zet ik mijn Hohner klaar en als die je bevalt, mag je die van me overnemen'. Een paar weken later ging ik weer op 'les' en Frans had zijn woord gehouden, zijn Goudbrand stond voor me klaar, Het hielp allemaal niet zoveel, ook deze keer kon ik de 'meest simpele stukken' niet naspelen.
‘Wat wil je ook?’, dacht ik nog, als je als bijna 30-jarige nog een instrument wilt leren bespelen. Na afloop rekende ik af en zei: 'Weet je wat, Frans? Ik kom wel eens terug, als ik wat verder ben!' Dat was goed. En nu, na zoveel jaren workshops bij Trek er es Uut, is dat eigenlijk wel het geval, alleen... Frans woont nu in Colombia en dat is me toch net even te ver!
Terug
|
Blader verder
Home